شعر زمان

از این کمی بزند تا به آن اضافه کند
از این خراب کند، تا از آن درست کند

سرِکلافِ بد و خوب را گره بزند
برای چنگ زدن، ریسمان درست کند

خیال داشت که سنگ تمام بگذارد
که از خودش اثری جاودان درست کند

نگاه کرد، و هرجا که اشتباهی دید
سپرد، زلزله با یک تکان درست کند

به من رسید، سرم را پر از هیاهو کرد
که برزخی وسط ِجسم و جان درست کند

هزار پرسشِ مبهم به جان من انداخت
کـه موریانه‌ی شکّ و گمان درست کند

نمی‌توانم، دیگر چقدر صبر کنم
که باز، زلزله‌ای ناگهان درست کند

بچرخ، عقربه‌ی بمب ساعتی! بگذار
تمام مسأله‌ها را زمان، درست کند…

سعید حیدری ساوجی